CZLOWIEK Z HONGKONGU
Panie, to co chce pan zrobic jest bardzo zle!
Artur! Kochalam go. To straszne.
- Ale nie byliscie malzenstwem. - Cornelius, jestes dupkiem.
- W ciazy moja córka dziedziczy. - Myslisz tylko o spadku.
Jednej z trzech najwiekszych fortun we Francji.
Mój drogi panie!
- Co jest? Jestem tutaj. - Nie jestes ranny?
Jest pan w niekomfortowej pozycji.
- W koncu sie zabije. - Dopóki zawodzi, nie jest zle.
- Ten dramat wywolal pragnienie. - Co go znowu ugryzlo?
Nuda. Artur jest znudzony. Czegos mu brakuje.
Czego moze mu brakowac?
Ma wszystko.
17 zamków, 3 fabryki, mlodosc, zdrowie i milosc mojej córki.
Brakuje mu zlego losu, który jest sola zycia.
Zycze mu troche cienia w sloncu jego zycia.
Pomóz mi Leonie.
Dostane zawalu przez ciebie. Wracajmy na lódz.
Leonie, która godzina?
18:30, jak zwykle.
18:30.
Jest 18:30.
- O której kolacja? - O 19:30, jak zwykle.
Jeszcze godzina.
- Jest pan glodny? - Nie.
- On musi poslubic moja córke. - Nie naciskaj, jest taki wrazliwy.
Chcialbym zauwazyc, jesli moge sobie pozwolic,
ze byla to dziewiata próba samobójstwa w ciagu tygodnia.
On ma poslubic moja córke.
Uglaskanego Artura oddano w rozkosze alkowy.
Ten rejs na Wschód otworzy swoje horyzonty.
Jak kolorowo i egzotycznie.
- Jest pieknie. - Tak, jest pieknie.
Arturze, oplyniemy swiat dookola?
Nieeee...
- Nigdy nie zejdziemy na lad? - Lad przychodzi do nas.
Pan Biscoton, panski adwokat.
Chcialem dolaczyc w Genes i Bejrucie.
A teraz wracam z Sydney. Uszanowanie panu.
Witam, panie Biscotin.
Coton-Biscoton. Przynosze bardzo zle wiesci.
- Wreszcie. - Rozumiem.
Zgodnie z ustaleniami przenioslem akcje ze Stohfeld
i sprzedalem Lorien, zeby odkupic je z zyskiem,
kiedy wybuchnie panika.
No i?
Niestety.
Dobrze.
Dobrze? Jest pan zrujnowany. Zostal pan z niczym.
To jest krach.
Co? Artur zrujnowany?
Nie dostanie mojej córki.
- Co z nami bedzie? - Zaopiekuje sie twoja matka.
To straszne.
Arturze!
Arturze, posluchaj mnie.
Arturze!
Znowu zaczynasz.
Ciagle to samo.
Chce umrzec.
Nie mozesz sie zabic. Zycie jest darem od Boga.
Zycie bogacza mnie nie interesuje, a wiec teraz...
Nieszczescie niesie w sobie ziarenko szczescia.
- Chce umrzec. - Mój ty biedaku.
- Nie uda ci sie, jak zwykle. - Nie tym razem.
Nie rozumiesz, ze rodzisz sie i zyjesz po to,
zebys zostawil troche wiecej szczescia na ziemi?
- Nie mam juz pieniedzy. - Nie mówmy o pieniadzach.
Nie masz zadnych uczuc do mnie, swojego przyjaciela?
Alice, twoja narzeczona, wszystko to nie ma znaczenia?
Nic nie moge dla ciebie zrobic.
- Jestes pewny? - Calkowicie.
- Chcesz umrzec? - Tak!
- Chcesz smierci? - Tak.
Czy ty chcesz smierci?
Tak.
Bedziesz ja mial, ale przedtem cos zalatwimy.
Chodz.
- 33, 33, 33... - Kaszlnac.
Otworzyc usta.
Dziekuje. Jest zdrowy.
Zelazne zdrowie, dozyje pan setki, jak wszyscy nasi klienci.
Stad nasza nazwa STULATEK.
Ubezpieczenia z nami to jak patent na dlugie zycie.
Panskie ubezpieczenie to kapital z dwoma milionami dolarów.
To znaczna suma.
- Na korzysc panny Alice Pontchabert. - To moja narzeczona.
Szarmancki gest.
I na korzysc pana Goh.
Chinskiego filozofa.
Mojego mentora, doradcy, mojego przyjaciela.
- Polowa dla kazdego? - Bardzo prosze.
Obojetnie gdzie pan umrze, panska narzeczona i przyjaciel
otrzymaja po milionie dolarów.
Nawet kiedy wychodzac stad spadne ze schodów?
Obejmujemy wszystko z wyjatkiem samobójstwa.
Tak, rozumiem.
Ubezpiecza sie pan na okres jednego miesiaca.
- Dluga podróz? - Tak, dluga podróz.
Jeden miesiac, 30 dni. Wychodzi nam do Nowego Roku.
Bedzie pan laskaw tu podpisac?
- Rozumiem, ze nie moge sie zabic? - Chcesz umrzec? Pomoge.
Ty? Jak to zrobisz?
Bede jak ojciec, nic nie poczujesz, ale w zamian prosze o jedno,
masz sie bawic i robic to, na co masz ochote.
smierc przyjdzie z zaskoczenia, nie znasz dnia ani godziny.
Masz jeden miesiac. 30 dni albo kilka sekund.
Panie Goh!
Arturze, nic nie zauwazyles?
- Co? - Moja nowa fryzure.
Cudowna.
Panno Alice, slonce szykuje nam upalny zmierzch.
- Jakie to piekne. - Co takiego?
- Ten ostatni zmierzch. - Jak to ostatni?
Slyszalem rano chrapanie Susan, bylo jak spiew ptaszka.
Nie osadzaj mnie, Corneliusie. Mam inne zmartwienia.
Arturze! Co ci jest?
- Nie spalem cala noc. - A kto ci nie dal spac?
- Gdzie jest pan Goh? - Wychodzil gdzies w nocy.
Niech pan spojrzy.
Jest tam.
Leonie, zostaw mnie.
Rozumiem, prosze pana.
Panie Goh!
Szukales mnie?
Ja... nie, nie... tak, tak. W koncu... Nie.
- Przechodzilem tedy. - Jestes spiety. Zrelaksuj sie.
Te dziewczyny sa jak zagle na morzu,
wszystkie znikaja.
Myslalem, ze zamierzasz...
Obiecales, ze to ja znikne, ale bez takiej komedii.
Alez ja jestem powazny.
Mam nadzieje.
Nie zapomnialem, ze dla mnie jestes wart milion dolarów.
- To na co czekasz? - Na odpowiednia chwile.
Wszystko w swoim czasie. A teraz nie mac moich mysli.
Wystarczy juz tego!
Dosyc!
Dziekuje, Leonie. Dziekuje za twoja pomoc.
- Myslalem, ze pana to bawi. - Tak, to bardzo zabawne!
A teraz panna Aleksandra Pinardell
ze striptizem Gej w Paryzu!
To ty, Leonie!
Moje buty.
Podaj mój pasek.
Chodz zasunac mi zamek.
Co z toba? Jestes dzis jakas niezdarna.
Nie mam wprawy, panienko.
Przychodzilem trzy miesiace zeby cie oklaskiwac,
ale nie smialem sie zblizyc.
- Trzy miesiace? - Tak.
Jestem tu dziewiec dni. Kpisz sobie ze mnie?
- Scigaja mnie. - Myslicie, ze gdzie jestescie!
A ty wyjdziesz ta sama droga!
Nie cierpie tych naiwnych bajeczek!
Przestan! Znam ja was wszystkich, malych, grubych, bogatych,
a nawet sultana, który obiecywal mi królestwo.
Mam to gdzies!
- Wynos sie! - Blagam, tylko chwilke.
- Wynocha! - Masz bron?
Nie mozna podrózowac po swiecie bez Browninga.
- Podrózujesz po swiecie? - Wlasnie.
- Ja tez. - Teraz opowie zyciorys. Szoruj!
Mam narzeczona na jachcie. Jestem milionerem.
Krach na gieldzie mnie zrujnowal.
Podpisalem na dwa miliony i umre albo sie zabije.
- Zrozumialas? - Bardzo dobrze.
- Naprawde zrozumialas? - Wyjdz.
- A ostatnie slowo? - Jakie?
Jestes niesamowita z Browningiem lub bez.
- Dlaczego? - Jedynie ty mi sie oparlas.
Inne nie byly zdegustowane twoja grzywka? - Obetne.
I jak?
Teraz masz jakis wyglad, ale nic wiecej.
Zegnaj, Aleksandro Pinardell.
- Oni tam czekaja. - Nie, to juz koniec.
Powoli. Mam cos na takie okazje.
Trzymajcie to.
I zalózcie te kapelusze.
Nie wraca pan na lódz?
Leonie, pozwól mi zyc wlasnym zyciem.
Gdzie ona jest?
- Rozumiesz, co on mówi? - Bardzo dobrze, a co?
- Co zapisujesz? - Studiuje.
- Co? - Mezczyzn.
- Mezczyzn? - Oni mnie fascynuja.
Ich bozyszcza, ich napady, zabawy, ich posilki, ich czaszki,
jak twoja na przyklad.
- Co zrobisz z tym wszystkim? - Napisze bestseller.
Potem zaloze rodzine.
Moje dzieci beda jezdzic po swiecie,
beda studiowac, wykladac, i wszystko sie powtórzy.
A striptiz?
Jakos trzeba zarabiac na zycie.
Nie jest to niebezpieczne.
Niebezpiecznie jest tutaj, tylko nie myslisz o tym.
- A jak obskoczy cie jakis spryciarz? - Chcialabym to zobaczyc.
- Ja na przyklad. - Ty?
Nigdy nie ogladales sie w lustrze?
Otóz to.
Mam szczescie.
Wszystko idzie dobrze.
- Gdzie idziemy? - Spac.
Razem?
Jeszcze czego! Prosilam, zebyscie szli za mna?
Wejdzcie, podam kolacje, ale potem dobranoc.
Jedz.
Obawiam sie, ze panski zoladek moze tego nie wytrzymac.
Leonie, trzymaj sie na odleglosc.
Biedna panna Alice. Bedziemy nadal ja oklamywac.
Wszyscy tacy sami.
Zazwyczaj nie mówie do kobiet, tylko po prostu robie to...
Zaczekaj, musze to zapisac, przyniose notatnik.
Co takiego robisz?
Co zapisujesz?
Zanotowalam 97 sposobów uwodzenia kobiet,
ale tego mi brakowalo.
Gdzie praktykowales, we Francji?
Tak.
Jakie to dziwne. Czesto mysle o francuskim jezyku.
- Aleksandro, tam sa! - Kto?
- Moi zabójcy. - Ja ich zalatwie!
Jednego dostalam.
Gówno! Umie plywac.
- Przestan, nieszczesna! - Co chcesz, oni chca cie zabic.
- Robia to na moje zlecenie. - To prawda.
Dla dwóch milionów dolarów zalatwie cie od razu.
Ciebie tez naslal pan Goh.
Ty drzysz. To twoje pragnienie smierci?
Jeszcze jeden skomplikowany.
Co mi zostalo, wyslucham go.
Masz czasem watpliwosci? Chwile slabosci?
Czasami.
- Aleksandro! - Nie wykorzystuj.
Nie chce wcale umierac.
W takim razie...
wykorzystuj.
Posluchaj, zostan tutaj, uniewaznie umowe i wróce.
"Ja wróce".
Jestes 412, który mi to mówi.
I nigdy zadnego juz nie widzialam.
Zakamuflowane lwy? Mój goryl pozrywa te dywaniki!
Kolorowe wisnie, wyrwe was z korzeniami!
Pokazcie sie!
Juz ja was znajde!
/Jeszcze, jeszcze...
O! Przepraszam.
- Prosze spojrzec. - Oni sa tam. Idziemy!
Wystarczy. Dosc tych zartów! Idzcie do pana Goh!
Taxi!
Leonie, odkrylem, ze o zycie trzeba walczyc piesciami.
- Ona jest czarujaca. - Tak, prosze pana,
ale nie przezyjemy robiac striptiz. - Kto wie Leonie, kto wie.
Panie Goh!
- Uwielbiam to. - Co pan tu robi, Biscotin?
Coton-Biscoton. Zawsze pan mnie przestawia.
Szukalem pana wszedzie...
Gdzie jest pan Goh?
- Wyjechal. - Gdzie?
- Nie wiem. - Cholera!
Dal mi to dla pana.
''Nie mam sily dotrzymac obietnicy.
Przekazalem zadanie przyjaciolom.
Obca reka jest bardziej cieta.
Medytuje za Himalajami w klasztorze Shouli''.
Zdaje pan sobie sprawe, ze zostawil mnie z zabójcami.
Juz ja mu wygarne! Niech pan sie nie rusza.
Tutaj potrzebny jest szef, pan Goh, gdzie jest klasztor Shouli?
Shouli? To nic trudnego. Mam nowine do przekazania...
Spotkamy sie na lodzi. Dowiedz sie o klasztorze!
A my tu malujemy?
Jestesmy zrujnowani, a oni spia poza domem.
Trzymaj Leon, to sa ostatnie. Skonczyly sie.
Zabrac bialy smoking?
Tak, bedzie dobry.
A ja? Jestem tu czy nie?
Wróce z podrózy, to wyjasnie.
- Dokad wyjezdzasz? - W Himalaje.
- A wiec, Biscotin? - Biscoton.
Macie samolot do Delhi za 10 minut.
Tam przejdziecie przez miasto na drugie lotnisko,
skad udacie sie do podnóza gór. - Doskonale.
- Mam nowine dla pana. - Pózniej.
Ale to niezwykla wiadomosc...
Samolot do Himalajów, prosze.
Samolot do Himalajów?
To inne lotnisko, trzeba przejechac przez miasto.
Przejedziemy.
Leonie, pogadaj z tym facetem.
Moze zawiesc nas pan na drugie lotnisko?
Jest po drugiej stronie miasta.
- Mamy 20 minut. - Tak!
Szybko na lotnisko!
- Lotnisko? - Tak, lotnisko.
- Tak? - Tak!
Przyjdz.
Przyjdz, przyjdz.
Panie i panowie, ta swiatynia...
Jak stad odlecimy? Zdjal pan buty?
To Indie, trzeba sie dostosowac.
To miejsce jest bardziej podobne do meczetu niz do lotniska.
Lotnisko? Tak, przyjdz, przyjdz. Tedy, panie i panowie.
Obserwatorium astronomiczne, tak. Zbudowane w XX wieku, tak.
This escala solo subiendo al cielo...
Para reliquia tutta la volta...
Co on mówi?
To obserwatorium astronomiczne.
Juz w 1750 roku ci panowie wiedzieli
jaka odleglosc dzieli nas od slonca.
Ja chce wiedziec, jaka odleglosc dzieli mnie od pana Goh.
- Goh? - Znasz go?
Tak, tak. Goh, przyjdz, przyjdz...
- Lotnisko? - Lotnisko, tak, tak.
Co sie stalo?
Motor kaput. Pchac prosze, pchac.
Pchac prosze, pchac. Tak.
Okey!
Lotnisko!
- Lotnisko? - Lotnisko, lotnisko.
Alez to takie same, na którym niedawno bylismy.
Tak, tak. Lotnisko, lotnisko.
Uroda tego faceta dorównuje tylko jego glupocie.
Przegapiliscie samolot.
- Kiedy nastepny w Himalaje? - Za miesiac.
Bede martwy w ciagu miesiaca.
Mozliwe, ze jest inny, to niejedyna linia lotnicza.
Jest taka mozliwosc?
To moze byc ryzykowne. Prosze za mna.
Natychmiast!
Nabieramy wysokosci. Powinien pan zalozyc sweter.
Co to za wyciek?
Zapewne Diabel! Porozmawiam z dowódca zalogi.
Kapitanie, czy to normalne, ze nabieramy wody na tej wysokosci?
Czy to pilot automatyczny?
Automatyczny? Tak.
- Paliwo! - To paliwo, prosze pana.
Zrobilismy to.
Leonie, kiedy tam dotrzemy?
Skaczemy, przeskakujemy.
Pilot mówi, ze nie wzial wystarczajaco duzego rozpedu.
Nie ma co panikowac, mamy jeszcze jedno kolo.
Oto jestesmy.
- Gdzie jestesmy, Leonie? - Na lotnisku.
LOTNISKO
Poczciwy staruszek!
Paszport.
- Dokad dotarlismy, Leonie? - Zaraz sie dowiem.
Czy pan urzednik moze powiedziec, gdzie dokladnie jestesmy?
Francuz?
Zaprowadz tych panów do profesora Projewaskiego.
Czy to ten slynny profesor Projewaski,
który oblecial swiat w balonie?
Profesor Projewaski?
To ja, profesor Boris Nikolajewicz Projewaski.
- Mówi pan po francusku? - Naturalnie, jestem Ruskim.
Zna pan klasztor Shaoli?
Ciszej, chodzcie za mna.
Przelatywalem nad dolina bogów, po drugiej stronie Himalajów.
- Moze pan nas tam zabrac? - To niemozliwe.
Mam podziurawiony balon tysiacami strzalek.
To kraina bogów, obcy nie maja tam wstepu.
Ci, którzy tam poszli, nigdy nie wrócili.
Pójdziemy pieszo. Potrzebujemy przewodnika.
To niemozliwe! Nawet Szerpowie tam nie wejda.
Wysokosc 6000 metrów! Lawiny! Bogowie zycia! Yeti!
Yeti! Slyszal pan? Wydaje sie, ze obfituja tutaj.
Spójrz!
Znajda nas wszedzie!
Tylko pan Goh ich powstrzyma! W droge!
Zostane w towarzystwie Szerpów. Moje nogi oslably.
Nie zrobie ani kroku wiecej.
Za trzy dni skonczy sie ten koszmar.
Zaczne zycie w trudzie i znoju. Oddychaj gleboko, Leonie.
Poczuj te powietrze.
- Co myslisz o Aleksandrze? - Nie wiem.
Jak to, nie wiesz czy jest ladna?
Tak, ale uwazam, ze pani Alice jest uczta dla umyslu.
Nie minal miesiac, a juz nie znosze ciemnosci.
- Slyszy pan? - To sowa.
- Nie, to okropny czlowiek sniegu. - To Yeti?
Yeti to rodzaj posepnej malpy, która spi stojac,
a której krzyk przypomina sowe.
- Skad to wiesz? - Przeczytalem w Almanachu.
- To malpa czy czlowiek? - Cos posrodku.
Niebiosa!
Bedziemy po tym szli.
- Przechodz Leonie. - Nie osmielilbym sie.
To szalenstwo isc dalej. Tutaj zaczyna sie kraina bogów.
Panie, wypowiadam prace z osmiodniowym wyprzedzeniem.
Sprawdzilem mój rachunek w ubezpieczeniach spolecznych.
- Jest mi pan winien... - Uwazasz, ze to ma sens?
Nie podoba mi sie to.
Juz od dziecka cierpialem na zawroty glowy.
Zawroty glowy.
Leonie, podaj mi reke.
Leonie!
Co zrobiles z moimi koszulami?
Podczas podrózy za granice zawsze je przypinam.
- Podwajam twoje pobory. - Dziekuje panu.
Nie moge juz pana utrzymac. Przykro mi.
Tak jest znacznie lepiej.
Tak pan sadzi? Wszystkie ubrania podarte.
Dalej, w droge.
Pan Goh zaplaci mi za wszystko!
Leonie, spójrz na te szczyty, na snieg, nature.
- Ze nigdy tego nie widzialem. - Panie, zalóz szalik, zmarzniesz.
Zimno, ale gdybys poczul moje serce. Ja plone!
Masz przed soba nowego czlowieka.
Aleksandra!
- Czules jedwab jej skóry? - Zajmuje sie garderoba, wiec...
Ty i te twoje szczotkowanie. Zadnych zainteresowan.
- Prosze nie kichac. - Dlaczego?
To moze wywolac la... la... la...
... lawine.
- Opuscila mnie odwaga. - Zacisnij posladki.
Nie widze zwiazku.
Dotarlismy do przeleczy, Leonie.
Zajdziesz na szczyt.
Leonie, nadchodze, zaczekaj!
Leonie!
Która godzina?
To godzina herbaty. Nie mam niczego, wstyd mi.
- Nie winie cie. - Dziekuje panu.
Jest pan bardzo wielkoduszny.
- Leonie, spójrz! - Staram sie.
- Klasztor Shouli. - Faktycznie.
Mysle, ze nie jestesmy w stanie wspiac sie wyzej.
Panie Goh!
Nie mozemy tu zostac.
Zaczekamy na pana Goh.
Bogini zycia!
Ci ludzie nie wzbudzaja zaufania.
Zrzuc balast!
Zrzuc wiecej balastu!
Zrzuc balast!
Leonie, gdzie jestes?
Leonie, pomóz mi!
Chwileczke, podsadze pana.
- Pchaj Leon. - Robie, co moge.
- Mocniej. - Tak, prosze pana.
- Nie spoufalaj sie. - To te okolicznosci.
Zrzuc balast!
- Zrzuc balast! - Nie mamy wiecej rzeczy.
To znowu oni. Zabójcy od pana Goh.
- Jestesmy zgubieni. - Nie mamy wyboru.
- Trzymajcie sie mocno! - Wytrzymajcie, jestesmy tu!
- Wchodzcie! - Tak, wchodzcie.
- Nie bójcie sie! - Gdzie oni sa?
Pan Lempereur!
Co pan chce zrobic?!
Nie mnie!
Panie Lempereur, nie mamy zlych zamiarów!
To dlaczego mnie scigacie?
- Chcielismy porozmawiac! - Ale wy nie sluchacie!
- Pan oklada nas piesciami! - Uciekl pan na koniec swiata!
- Mamy pana ochraniac! - Pracujemy dla STULATKA!
- To pana firma ubezpieczeniowa! - Nic nie moze sie panu stac!
Wciagnijcie nas!
Przedstawie sie, porucznik w stanie spoczynku Cornac.
Sierzant Roquentin,
weteran batalionu 412 i kolega porucznika.
- Co pan tu robi? - Czego pan szuka w tym kraju?
Szukam pana Goh.
- Nigdy nie opuscil Hongkongu. - Mial smieszne oczy.
Mówil, ze jedzie na koniec swiata,
a nawet nie opuscil Hongkongu?
- Dziwne. - Nie, to bardzo proste.
Tak, pan Goh odziedziczy milion dolarów po pana smierci.
Wysyla pana w najbardziej niebezpieczne rejony.
- Takie jak te. - Nie opuscil Hongkongu.
- Musimy skonczyc te zabawe. - Ruszamy do Hongkongu!
Do Hongkongu!
Do portu!
- Rocanden, trzymaj sie mnie. - Tak jest, szefie.
Mija 12 dni od wyjazdu Artura, i moze nie zyje od 12 dni.
I biedna Alice bedzie bogata.
Z milionem dolarów mozna zwiazac koniec z koncem, nie uwazasz?
Alice moglaby kupic ten jacht i podrózowac do wysp,
które chce odwiedzic.
Arturze, to cud!
- Nie widzieliscie pana Goh? - Ty nie umarles?
Arturze, jestes calkiem obdarty.
Pograzeni w smutku czekalismy na tego chlopca,
który pozbawil nas nadziei, a ty szalejesz z radosci.
- Wy wiecie, gdzie jest pan Goh. - Ty wiesz lepiej od nas.
- Jak widac, nie! - Móglbys sie przywitac.
- Zauwazylas, jaki jest smutny. - To straszne.
Mozna tak powiedziec, kochanie.
Chciec umrzec i nie móc, to nie jest zabawne.
Idz ucalowac swojego narzeczonego.
Corneliusie, nie rozumiem dlaczego pan Goh z nim nie skonczy.
To czekanie jest nie do przyjecia dla Artura, no i dla nas.
Panie Lampereur, chce panu przekazac nowine.
Czas uplywa i musi pan wiedziec o tym, ze...
... to rzecz niezwykla. - Pózniej, panie Biscotin.
Pana Goh tu nie ma. Gdzie moze byc?
Jesli go tu nie ma, to jest gdzies indziej.
Jedziemy do salonu masazu.
Ja poczekam, pospieszcie sie.
- Co znowu? - Przepraszam, szefie.
- Chwileczke. - Przepraszam, szefie.
- Co robisz idioto?
Zachowujcie sie normlanie.
- Nie znalezlismy nikogo. - A ja tak.
- Jestesmy sledzeni. - Przez kogo?
- Zawsze sledzicie z przodu? - Nie, zawsze z tylu.
- Mercedes model 1952. - Szesc cylindrów w rzedzie?
Odjezdzaj.
Musimy znalezc pana Goh.
Cornac, przeszukasz bary. Roquentin, hotele.
Za godzine na Hollywood Budda. Wyskakiwac!
Wyskakujemy.
- Przestan mnie ciagnac! - Co ty wyprawiasz?
Co za lamaga z ciebie!
Aleksandra Pinardell!
To zjawa!
Scigaja cie jeszcze za twoje ubezpieczenie?
- Niestety. - To smieszne.
Co mam zrobic, zebys mi uwierzyla?
- Adrian. - Artur.
A tak, Artur. Zdejmij ten kosz.
- Lubie cie takim, jakim jestes. - Naprawde?
Musze cie opuscic, to niebezpieczne dla ciebie.
Zawsze jak robisz striptiz to pokazujesz piersi?
Alez to one mnie karmia.
Spotkamy sie w Sali Zabaw, bede mial wszystko zalatwione.
Pan Lempereur!
Cisza! Co z wami?
- Ma pan racje. - Nie zauwazylismy.
W tej religii podoba mi sie zapach kadzidel.
- To bardzo szczególna won. - No i co?
A to, ze zabalsamowane dusze latwiej trafiaja do Boga.
Nie, prosze was, no i co z panem Goh?!
- On chrupie. - Chrupie?
To znaczy, ze gra w "krokieta".
- W klubie w srodku miasta. - Gra w srodku miasta.
Panie Goh!
To tak medytujesz w Himalajach?
Panie Goh, to ja.
Czas gry nie jest czasem rozmowy.
Tak, ale ja nie gram!
Stales sie nerwowy, sa jakies powody ku temu?
Od teraz koniec z poscigiem. Ja chce zyc, zyc!
Anuluje umowe.
Zrozumiales, ze zycie jest piekne, kiedy bales sie je utracic.
Cala ta przygoda istnieje tylko tu, w twojej wyobrazni.
Wlozylem ci ja do glowy. Nuda odeszla.
Ty zyjesz! I jestes z dala od zagrozenia.
Jak mogles pomyslec, ze ja, twój dobry przyjaciel,
chce odebrac ci zycie.
Zycie jest bezcenne, kobiety, ptaszki, poezja, konfitury.
Pamietaj, co ci mówilem.
Tobie brakowalo kolca w rózy i gwozdzia w bucie.
Tak, i dlatego wisialem na rekawie koszuli nad potokiem,
i bylem pieczony na 6000 metrów, to jest ten gwózdz?
I te strzaly wczesniej, to tez zabawa?
Kto strzelal do ciebie?
Dosyc juz tego, pan Goh jest niekompetentny.
Stan tu.
Nie mozesz chybic. Jestes mezczyzna albo nie?
- Co to za pytanie? - Chodzi o to, czy jestes meski?
- Mozesz sie przekonac. - Nie Corneliusie, chodzi o Artura.
Mezczyzna musi zabic przyjaciela, jesli ten go o to prosi.
- Artur o nic mnie nie prosil. - On chce umrzec.
- Moja córka bedzie bogata. - A ja skoncze w wiezieniu.
Idziemy, jestesmy juz spóznieni.
Wszystko to bardzo fajne, ale ciagle nie wiemy,
kto do mnie strzela. Jestem juz tym zmeczony.
Zycie jest piekne, jest okragle, jest cale pachnace.
Ma sliczne male piersi i nazywa sie Aleksandra.
Gdybys zobaczyl kolana i lokcie.
Taxi!
- Panie przodem. - Robisz postepy w uprzejmosci.
Taxi! Szybko! Pelen gaz!
Stracilem buta, szefie. Przepraszam.
- Szefie, a nie pojechali tam? - Szofer, zawracaj!
- Uspokój sie. - Jestem bardzo spokojny.
Nie powiedzialabym. Szofer, szybciej.
Cornelius, skup sie. Celujesz, paf, strzelasz!
Szofer, podjedz blizej, na co czekasz?
Tutaj.
- Strzelaj. - Nie, nie moge.
Dobrze, ja go sprzatne.
Biedaku, jestes mój.
- Nic ci nie jest? - A tobie szefie?
Przyzwyczailem sie.
- Cornelius, a to co? - Powiedzialbym, ze lózko.
To oni do mnie strzelali. Dogonimy ich. Taxi!
- To jacys Chinczycy. - Dwóch Chinczyków.
Tak, Mandaryn w kapeluszu i Chinka z wasami.
- Szybko, pelen gaz! - Musimy ich dogonic!
Tam sa, juz ich mamy!
Suzy, zaczekaj na mnie!
Nie zostawiaj mnie!
- Poznajecie ich teraz? - Jasne, to nasi dwaj Chinczycy.
Dalej, strzelaj!
Spadl mi kapelusz!
Kierowco, zatrzymaj sie!
Roquentin, bij na alarm! Dalej, ognia!
Pospiesz sie, bierz kapelusz. Nie zgubmy ich!
Jesli ich nie zlapiemy, zapamietacie jak sie nazywam!
- Pan Artur Lempereur. - Ognia!
Zatrzymaj sie, zgubilem pistolet!
Ten pistolet jest dla mnie wazny!
To pamiatka, zatrzymaj sie!
Cornelius, jestes do niczego. Gorzej, jestes amatorem.
- Nie jestem zawodowcem. - Ide poszukac jakiegos.
- Co? Gdzie? - Na wyspie Seychang.
- Król podziemia. - Kto taki?
- Charlie Fallinster. - Fallinster?!
Ten sam.
Tam jest!
Tak, tam.
Za nimi!
Przepraszam, szefie.
Zaczekajcie na nas!
- Morze sie podnioslo. - Zszedles po schodach.
Czy ktos moze mi powiedziec, kiedy znowu go zobacze...
Przyszedles szydelkowac z nami?
- Co to ma znaczyc? - Szydelkuje.
- Widzialem podobne rylo w porcie. - Bylem tutaj, patrzylem na port.
- Po co? - Czy nikt mnie nie sledzi.
- Wiec opuszczales poklad! - Nie, bylem na spacerze.
- Klamiesz! - Nie! To nie bylem ja!
Przyznaj sie!
Jestem kryminalista.
Suzy chciala oddac ci przysluge. Ja nie moglem.
- Chciala mi pomóc? - Nie martw sie.
Znalazla odpowiedniego czlowieka.
- Kogo? - Charlie'go Fallinstera.
Szybko, trzeba ja dogonic, póki nie jest za pózno!
- Dokad idziecie? - Znalezc Charlie'go Fallinstera.
Charlie Fallinster. Al Capone poludniowych mórz?
Panowie!
A wiec, droga pani?
To przysluga dla mojego przyszlego ziecia.
Nie mojego przyszlego, bo pan go, ten tego...
Artur Lempereur ma wartosc dwóch milionów dolarów.
Pól na pól, prosze pani.
- Co! Pól na pól? - Powiedzialem, pól na pól.
Dla takiej robótki mam sie z panem dzielic?
Prosze podpisac.
Ja mówie: podpisz!
Droga pani!
Kiedy chce pan to zrobic, mamy tylko trzy dni.
Pierwszego stycznia polisa wygasa...
Arthur Lempereur jest odtad zywym trupem.
I zbliza sie do bagien.
Co to za jeden?
Nie wiem, kto to moze byc. A ty go znasz?
- Musimy sie dowiedziec. - Tak, chodzmy.
Prosze pana!
Bardzo prosze...
Czy moze pan powiedziec...
Nie wyglupiaj sie.
Nie ma co sie martwic, wszystko sie ulozy.
Piekna pogoda. I Daleki Wschód ma swoje uroki.
Zauwazyliscie ich skosne oczy?
- To nikt wazny, to reklama. - Ci ludzie sa przepracowani.
Musza brac pigulki Fallinstera.
- Martwi mnie ten model. - Jest pan do niego podobny.
Sugeruje panu zmiane wygladu.
Wasy.
Panowie, na poklad.
- Kim jest ten wasaty? - To ja.
- Co za, ja? - Gdzie pan Lempereur? - Debile.
Ukryjesz sie do pierwszego stycznia!
Za trzy dni wszystko sie skonczy.
- Trzy dni? - Tak.
Bede stal na warcie, nikt nie zblizy sie do ciebie!
- Razem ze mna. - I ze mna.
Bedziemy cie chronic, Arturze!
Mój ojciec pochodzi z Marsylii, zawsze bylem marynarzem...
Panie wybacza, obowiazki wzywaja.
Prosze pana!
Leon!
Le-on!
Wehikul jest nasz.
Gdzie pana zawiezc?
Widzialem tylko Sale Zabaw.
Panna Aleksandra Pinardell.
Pomyslalem o tym samym. To przyzwoita panienka.
Daleko jeszcze?
Jestesmy jeszcze daleko od tego, co kochamy.
Pamietam, kiedy bylem na sluzbie u admirala Pierette.
Bylem zakochany w czarnej kobiecie i zeby pan wiedzial...
Jestesmy, dokoncze pózniej. To nawet dowcipne.
- Chce stad wyjsc. - Chwileczke!
- Nie krzycz tak! - Czyzbym byl lekkomyslny?
- Nie ma nikogo? - Nie, moze pan wyjsc.
Artur! Znowu to samo?
- Ukryj mnie. - Zawsze cie scigaja?
Oni tam sa!
Cóz poczac?
Nie wierzysz mi?
Rozumiem, ze jestes niesmialy, ale zeby robic takie sceny?
Powiedz, ze mnie kochasz, a ja rozwaze sytuacje.
Musze leciec. Zaraz wywaza drzwi.
Jest za wysoko.
Brutale! Zwierzeta! Wynocha!
Jak mozecie napastowac mloda, dobrze wychowana panienke?
Uciekac!
Nie!
- Aleksandro, na scene! - Tak, panie kierowniku.
A teraz panna Aleksandra Pinardell
ze striptizem: Gej w Paryzu!
Arturze!
Panie! Panienko!
Tutaj, wskakujcie!
Co to ma byc? On oszalal. Leonie, prosze!
Nie chcielismy nic ukrasc, to okropna pomylka.
- Czy jest lepsze schronienie? - Bedziemy wiezniami.
Dobrze, komisarzu. Pomysl kradziezy byl mój.
I powiem wiecej, zrobilbym to jeszcze raz!
Precz z cudzoziemcami!
Arturze, czys ty oszalal?
Chce jego skóry, niewazne jak!
Aleksandro, nie dasaj sie tak, za trzy dni to sie skonczy.
Mam panu poslac lózko czy nie?
Sluchaj Leonie, zajmij sie soba. Potrzebuje intymnosci.
Rozumiem.
Gdy tak sobie spacerujesz, unoszac sie gniewem,
jestes piekna Aleksandro. Jestem szczesliwy.
- Nie gryzie cie sumienie? - Dlaczego?
Zaciagasz panienke do wiezienia, zeby skladac jej deklaracje?
Nie masz wstydu? Ja w wiezieniu!
Kiedy pomysle, ze wychowywaly mnie siostry.
Zawsze marzylem, zeby spedzic noc w celi.
Czujesz ten zapach stechlizny,
ten zapach grzybów i saletry?
Kiedy pomysle, ze móglbym mieszkac w mahoniu...
Gdyby nie te prety,
kopnelabym cie w wiadomo co.
- Masz wspaniale nogi. - Zostaw w spokoju moje nogi.
Masz tez inne ciekawe przymioty.
Zboczeniec!
Szwenda sie po nocnych klubach i rzuca sie na kobiety.
Nie, posluchaj, nigdy nie bylem tak szczesliwy jak tej nocy.
Za wczoraj, dzisiaj i za jutro, mówie, dziekuje ci.
Dziekujesz za co?
Ze zyje.
Zycze panu dobrej nocy.
STULATEK poreczyl za pana Lempereur.
Mozecie go wypuscic.
Pan Lempereur!
- Jest pan wolny! - Wplacilismy kaucje.
STULATEK dba o pana.
Nie chce wychodzic! Zostawcie mnie!
Kretyni! Zostalo mi dwa dni do konca zagrozenia.
Zwiewajcie, ja wracam do srodka.
Badz mily i wpusc mnie do wiezienia.
Debil!
- Wskakuj! - Pozwoli pan, ze to wezme.
- Stracilismy przyczepke! - Zatrzymac?
To wina materialu!
- Zatrzymaj sie, idioto! - Tak, szefie.
- Ubezpieczaj mnie. - Z tym?
- Wszystko naprawione. - Dalej, do przodu!
- Wreszcie oddycham. - Wreszcie wlasciwy czas!
Roquentin, za mna, na prawo!
Szefie, a to nie tamta?
- Jestem gotowy, szefie. - Na mój rozkaz, ognia!
- Naprawde chca cie skrzywdzic? - Mam takie wrazenie.
Chodzcie, mam pomysl.
Bunkier!
Podsadz mnie, Leonie.
Tam mnie nie dotykaj!
Polknalem zawleczke.
Polknal zawleczke!
Panie Lempereur!
On polknal zawleczke!
Dzialo. Wszyscy na miejsca!
- Celownik 150. - Jest celownik 150.
- Zaladowany? - Zaladowany!
- Odlamkowym? - Odlamkowym!
Ognia!
Miales podniesc na 150.
- Przepraszam, szefie. - Zaladowac!
- Odlamkowy zaladowany? - Zaladowany!
Ognia!
- To artyleria kolonistów. - Zwiewamy!
- O czym oni mówia? - Umawiaja sie na randke.
Nigdy! Umre na stojaco.
Tutaj, podziemny korytarz!
Z jakiej to okazji?
- To strategiczna ewakuacja. - Elastyczna obrona.
Slowem, naprzód!
- Który mnie podlapywal? - Ja jestem przed toba.
A ja przed panem.
To nie my.
Uwazajcie na STULATKÓW!
- To nie ja. - Jestem pewien, ze to ty.
- Juz ja cie znam. - Ja ciebie tez.
- Nic nie widze. - Gdzie ja jestem?
Dluzej tu nie zostane. To jest pieklo!
Zostaw to mnie. Znam dobrze te miejsce.
Poplyniemy dzonka na wyspe.
Idiota!
Zostal jeden dzien. Musze sam wykonac robote!
Panie, nie spalem w nocy i cos zauwazylem.
Co?
Chodz za mna, ale dyskretnie.
To kabina kapitana.
Ucieklismy przed Fallinsterem na jego lódz. Co za ironia!
To nie wszystko. Chodzmy.
Patrzcie.
- Widzicie zwiazek? - Nie.
- Ilu nas jest. - Pieciu.
- Ile jest trumien? - Piec.
- I co? - Po sztuce na jednego.
Czekajcie, jest cos wiecej.
Powachajcie.
To opium!
- To statek piracki. - Co?!
To jedyne miejsce, gdzie Fallinster nie bedzie was szukal.
Jestescie jego goscmi.
Aleksandro, jestes niesamowita, od razu to zauwazylem.
Aleksandro, podrzyj ja na paski, a ty zrób tam dziure.
Cornac, ty tutaj.
- Leonie, wyrab w tym otwór. - Juz sie robi, panie.
Cornac, wez ta druga beczke i postaw na tej.
Szefie, przeciekamy!
Cornac, pomóz mu.
Wywiercil otwór pod lina wody. Nie ma strachu.
No i juz, teraz wystarczy tylko zakrecic zawór.
- Zrób dziure w suficie. - Dziure w suficie.
- Nie w belce, w suficie! - A tak, w suficie.
Wiercic w suficie.
Wierce.
- Krecisz w zlym kierunku. - Delikatnie, powolutku.
Przebilem sie, przebilem!
Cornac, rozpal ogien.
Zróbcie to, co ja, zasloncie nos i usta.
- Gotowi? - Tak!
Wkladam opium do ognia.
- Co za cudowna podróz! - Nie wdychaj tego!
Szybko! Robie sie otepialy.
Kto umarl? Aleksandro, tu jestes!
Leon!
Tak Alice, najdrozsza?
- Dlaczego mówisz do mnie Alice? - Tak mówilem?
Cornac! Roquentin!
Dyscyplina jest glówna sila armii.
Kazdy zyjacy zolnierz to ten, który slucha rozkazów.
- Gdzie ja jestem? - W moich ramionach.
- Wszystko jest przeciwko nam? - Jestesmy zgubieni.
Artur.
Arturze!
Arturze, chyba nie umarles?
Boze! Co mu jest?
Moze usta-usta?
Jeszcze.
Móglbys przestac blaznowac?
Aleksandra!
Przestraszylam sie, uwierzylam ze nie zyjesz.
Malo brakowalo.
Udawales, zeby skrasc mi pocalunek.
To prawda, skradlem ci pocalunek.
Nie mozna krasc, trzeba poprosic.
Dalabym ci tysiac pocalunków, gdybys o nie poprosil.
Podano do stolu!
- Kocham cie, Aleksandro. - Pij.
Laskoczesz mnie!
Morze.
Slonce.
Drzewa.
Zagiel na horyzoncie!
Bylo nam dobrze samym. Kto to jest?
To Cornac i Roquentin. Uciekamy im.
Kto pierwszy dobiegnie do konca plazy!
Wygralam!
Oszustka.
- Myslisz, ze nas widzieli? - Mam nadzieje, szefie.
Lempereur, tu pan jest.
- Patrzcie! - Na pewno was widzieli.
- To was nie widzieli z samolotu. - A nas widzieli.
Detektywi ze STULATKA sa na wyspie.
Grupa ryba musi byc w poblizu. Powiadomic rybaków z Hongkongu.
- Uciekamy do dzungli - Po co?
- Przybywaja nas ratowac. - Eskadra dla czterech golasów?!
- Tak, to podejrzane. - Podejrzane?
- To Fallinster. - Uprzedzmy pana Lempereur!
- Zaczekajcie na nas! - To desant Fallinstera!
Uciekaj Arturze, mnie nic nie zrobia.
- Tu odpoczniesz. - Nie. Chodzmy dalej.
Nie, zgubilismy ich.
- Sprawdzcie, kto nas przyjmie. - Bierzemy kwatere!
Jazda, cywile na zewnatrz! Tydzien na powietrzu!
Oni mysla, ze gdzie sa?
Nie ruszac sie!
Prosze wybaczyc.
Ta kobieta skrecila noge. Jedzenie, spanie.
Niedlugo to wszystko sie skonczy.
Bedziemy szczesliwi i zapomnimy o tym glupim kontrakcie.
Wstawajcie, jestesmy otoczeni!
Zaopiekujcie sie Aleksandra, ja sie nimi zajme.
- Która godzina? - Jest pólnoc, a co?
- Najlepsze zyczenia. - Duzo szczescia.
- Dosc juz tego! - Jest pierwszy stycznia.
- No i co? - STULATEK nie ma juz zobowiazan.
- Kontrakt juz minal. - Dobranoc, panie Lempereur!
- Do widzenia. - Uszanowanie panno Pinardell.
- Kontrakt wygasl! - Kontrakt skonczony!
- On nie ma juz zadnej wartosci! - Mamy pierwszy stycznia!
- Ci ludzie nie sa wiarygodni! - Wciagniemy biala flage.
Szybko, idziemy.
Kontrakt skonczony!
Jest pierwszy stycznia. Kontrakt wygasl?
Niewazne! Mam to gdzies! Chce jego skóry!
- Mozesz chodzic? - Tak.
Idz za mna.
Zejdz na dól i rzucmy okiem!
Wez go i dobij ich.
Nie mamy paliwa, przedziurawil zbiornik.
Spójrz!
Zegnaj, tym razem to koniec. Nie mozemy nawet wyladowac.
To Leon!
- Jak wam leci? - Co?
- Jak wam leci? - Kiepsko, nie mamy paliwa!
- Wiec ladujcie! - Nie wiem jak!
Nie martw sie, zabierzemy was stad.
Wlec pod jego samolot.
Idz pierwsza, ja pokieruje.
Blizej!
Na dól! Tutaj!
Niech pani skacze!
Przepraszam, panno Pinardell.
Teraz pan!
Cornelusie, uratowales nam zycie. Dziekuje.
- Leonie, pros, o co chcesz. - Chce reke pana narzeczonej.
Przenigdy! Jestes szalony!
Nie chodzi o panne Pinardell. Chodzi o panne Alice.
O Alice! Wez ja sobie Leonie.
Uscisne ci dlon, zieciu.
- Suzy sie zgodzi? - Nie, ale ja przekonam.
- Leon z moja córka?! Nigdy! - Suzy!
Milcz! Odtad masz robic to, co ci powiem!
Cornelusie, dlaczego nigdy tak do mnie nie mówiles?
Uwaga! Nie ruszac sie!
Dziekuje.
Latwo miec szczescie. Bedziemy pracowac.
Nie, absolutnie nie! Zadnej pracy!
Dlaczego?
Mam nowiny i tym razem to ja bede mówil.
Oni to maja apetyt, a ja nie mam nawet ryzu. 7,470 Biscoton, zostaw nas w spokoju.
Coton-Biscoton... a tak, racja.
Oto moja nowina, informacja byla falszywa!
Nie jest pan zrujnowany. Jest pan bogaty jak nigdy dotad...
Artur, kochany, to straszne, zrobiles sie ponury.
- Co ci jest? - Nic.